Preject in Manado

Van kinderen voor kinderen in Manado
En aantal maanden geleden deden kinderen van de St. Joseph-parochie en kinderen van het Brandpunt hun eerste heilige communie. Tijdens de voorbereiding spaarden de kinderen voor een goed doel. Dit jaar voor de St. Theresia-school, in Manado, Indonesië. Dewi Ambarwati, moeder van een communicantje bracht met haar familie het geld naar Manado en ze schreef het volgende verslag:
De Eerste communicantjes uit de St. Joseph-kerk en het Brandpunt hadden voor hun spaarproject veel geld bij elkaar gespaard voor de Katholieke Basisschool St. Theresia in Manado, Indonesië, die door een brand gedeeltelijk verwoest was. In totaal was er 1903 Euro bijeengebracht. Een geweldig bedrag! De St. Theresia-school werd in 2001 afgebouwd, nadat de Katholieke gemeenschap 10 jaar bezig was geweest. Van een kleine basisschool, in een kleine wijk, genaamd Malalayang te Manado, werd het een school voor 1000 leerlingen. De katholieke gemeenschap daar groeide van 60 gezinnen naar 300 gezinnen. De basisschool was niet alleen maar bestemd voor katholieke kinderen maar ook voor kinderen met een andere religie. Vroeger had de school enkele tientallen leerlingen en inmiddels zijn er meer dan 1000 leerlingen. De school groeide van alleen een basisschool en een peuter / kleuterschool naar een grote school met een lagere middelbare school en een hogere middelbare school. Het was noodzakelijk om de school te verbouwen, de Katholieke gemeenschap St. Theresia heeft de school zelf gebouwd en verder herbouwd zonder financieel steun van de overheid. Tijdens het bouwen was er ook nog een economische crisis in Indonesië, waardoor de bouw extra lang duurde. In 2001 hebben ze een mooie stevige gebouw met 3 verdieping neergezet, maar helaas eind 2003 stond de school in brand. Er waren 10 lokalen op de derde verdieping weg. De bibliotheekruimte voor deze drie scholen was ook weg en de 10 computers. Ze moesten opnieuw beginnen.Dit schoolgebouw is heel belangrijk voor deze omgeving. Van de 1000 leerlingen kan de ene helft de school vanaf 07.00 tot 12.30 uur gebruiken en de rest van 13.00 tot 18.00 uur.Helaas werd een groot deel van de school eind 2003 door brand verwoest. Er waren 10 lokalen op de derde verdieping, de bibliotheek en de 10 computers verdwenen.Toen mijn dochter Decinta Postema haar eerste communie in Hooglanderveen deed, werd dit als project uitgekozen. Het gespaarde geld konden we deze vakantie zelf naar Indonesië meenemen.We reisden eerst 10 dagen rond op Java, wat een mooie ervaring was voor onze kinderen, die geboren en getogen zijn in Nederland. Alles was anders. Er zijn heel erg mooie stranden, prachtige bergen, heerlijk weer en lekker eten en veel vriendelijk mensen. Maar in grote steden als Surabaya of Jakarta was er veel armoede op straat, veel kinderen die langs de auto’s liepen om kranten, water of koekjes te verkopen. Ze gaan niet meer naar school omdat ze hun ouders moeten helpen om de kost te verdienen. Ergens anders stonden er veel mooie villa’s, waarin mensen woonden met veel bediendes en een paar mooie auto’s voor de deur. Het is zo bizar om te zien hoe groot de verschillen zijn tussen de rijken en de armen. Een zin van mijn dochter zullen we nooit vergeten; ”Mama, ik ben blij dat ik niet als bediende geboren ben.”In Sidoarjo -een stad dichtbij Surabaya- was er een modderoverstroming, de oorzaak was de regering die bezig was naar aardgas te boren. Dit project was in het midden van de stad. Het project was gestopt maar ze hadden al een gat gemaakt in aarde, waar modder uitkwam. Er waren veel huizen kapot gegaan door deze modderoverstroming en veel mensen werden uit deze wijken geëvacueerd.Wij waren op bezoek in Oost-Java, maar een maand eerder was er een zware aardbeving op Midden Java (Yogjakarta). In Oost-Java waren er veel mensen op straat, die geld verzamelen voor de slachtoffers in Yogjakarta. Er waren volgens de Indonesische regering 5000 mensen overleden door deze aardbeving.Op 7 juli zijn we naar Manado vertrokken, en een paar dagen later gingen we naar het schoolcomplex. Het schoolgebouw was al klaar, de derde verdieping was herbouwd. Je zag niet meer dat de school ooit verbrand was. Ik was echt aan het twijfelen of we het geld aan deze school moesten geven of dat we het misschien aan een ander doel moest besteden. Toen ik naar binnen ging zag ik, dat de buitenkant was mooi maar binnen was niks. Ze hadden een gebouw maar verder moesten er veel gebeurd. Ik was toch blij dat deze school heb geholpen.