Seorang ahli psikologi, Maslow, memaparkan kebutuhan manusia dalam teori piramid. Dia menguraikan bahwa manusia berada pada level pertama ketika manusia berusaha memenuhi kebutuhan pokoknya. Manusia berada di level kedua ketika manusia mendapatkan kestabilan, kenyamanan dan ketenangan hidup. Pada level ketiga manusia memenuhi kebutuhan sosial dan emosinya karena mempunyai cukup teman, cinta kasih dan diterima di lingkungannya. Sedangkan level keempat manusia sudah mendapatkan kesuksesan, prestise dan status.
Jika seseorang sudah berada di level keempat maka hidup adalah suatu yang hampir sempurna karena dalam posisi ini seseorang sudah mempunyai status, prestise dan kesuksesan, dan itu adalah impian banyak orang. Impian saya dan impian anda. Saya yakin anda setuju dengan pendapat saya. Tapi apakah itu benar?
Jika anda mendapatkan kesuksesan, prestise dan status dalam kehidupan, apakah anda sudah puas dengan kehidupan itu? Saya yakin anda masih akan menoleh ke belakang dan mempertanyakan ke dalam diri anda apakah kehidupan anda sudah sesuai dengan yang anda inginkan? Apakah impian anda sudah tercapai? Jika belum bagaimana anda akan memperjuangkanya? Sebaiknya anda mengambil kertas dan pena, catatlah langkah-langkah apa untuk mencapainya. Mungkin dalam lima tahun mendatang anda mencapainya. Jika anda mempunyai dilema seperti ini maka anda sedang berada di puncak piramid Maslow dan saat ini anda akan berada di level kelima. Karena menurut Maslow manusia berada di puncak piramidnya ketika mencapai segala impiannya.
Jika saya mengamati selama 15 tahun kehidupan beberapa teman di sekeliling, maka saya melihat tahap-tahap perjuangan dalam memenuhi kebutuhan hidup mereka. Perjuangan mereka setelah menyelesaikan bangku kuliah untuk mendapatkan pekerjaan, lalu perjuangan untuk membeli rumah beserta isinya dan mobil, perjuangan untuk mempunyai anak dan mendidiknya, perjuangan untuk membangun kontak sosial dengan sekelilingnya dan kemudian perjuangan untuk menuju kesuksesan, prestise dan status. Pada akhirnya perjuangan itu tercapai. Mereka mempunyai pasangan hidup yang mereka pilih, punya anak yang sehat, rumah, mobil yang bagus, dan pekerjaan yang stabil. Pada musim dingin mereka pergi ke pegunungan Alpen di Perancis untuk bermain ski dan pada musim panas pergi ke Afrika-Selatan atau pergi ke pantai-pantai di Asia untuk berjemur. Sementara pada musim gugur pergi ke Milan untuk membeli koleksi baju musim dingin, sementara di musim semi pergi ke New York untuk membeli baju musim panas.
Jika saya menempatkan kehidupan mereka di piramidnya Maslow tentang kebutuhan manusia, maka saya akan menyimpulkan bahwa rata-rata kebutuhan kehidupan mereka sudah menduduki level keempat.
Kenalan saya, sebut saja si "A", bekerja di Rabo Bank—salah satu top manager Rabo Bank—mempunyai gaji tinggi dan mempunyai posisi yang terhormat, anak yang sehat, istri cantik, rumah dan mobil bagus dan selalu berlibur ke mana-mana. Menceritakan bahwa dia sudah bosan dengan pekerjaannya. Saat ini sedang berorientasi untuk mencari pekerjaan yang lain. Sementara pekerjaan yang lain tersebut gajinya lebih rendah tetapi dia akan lebih berbahagia dengan pekerjaannya yang baru. Uang bukan segalanya dalam hidup ini, katanya.
Hal itu juga terjadi dengan teman saya yang lain, seorang engineer dan ia bekerja di DHV, sebuah perusahaan kontraktor di Belanda yang mempunyai banyak klient di Indonesia, dan suatu hari ia pulang ke rumah dan menceritakan kepada istrinya bahwa ia ingin keluar dari pekerjaannya dan ingin mengembalikan BMWnya ke kantornya kemudian dia ingin melamar menjadi seorang koki di sebuah restaurant, karena pekerjaan ini adalah impiannya sejak kecil.
Satu lagi teman perempuan saya, bekerja sebagai account manager, mempunyai gaji yang tinggi dan mendapatkan mobil bagus dari perusahaannya. Suatu hari ia memutuskan untuk melepaskan pekerjaannya dan memilih untuk kuliah lagi agar bisa menjadi guru sekolah dasar.
Mungkin anda juga pernah membaca novel fenomenal Andrea Hirata berjudul Laskar Pelangi. Salah satu anggotanya yang bernama Sahdan, dengan kehidupan yang sangat miskin saat masa kecilnya, berjuang mati-matian untuk bisa hidup layak dan hampir menjadi gelandangan di Jakarta kemudian mengikuti kursus komputer dan mendapatkan pekerjaan di IT. Malahan keberuntungan terus menyirami kehidupan Sahdan karena dia memperoleh beasiswa "short course" di bidang network computer di Kyoto University. Maka Sahdan seperti kata-kata Andrea Hirata, "Sahdan, pria liliput putra orang Melayu, nelayan, jebolan sekolah gudang kopra Muhammadiyah telah menduduki posisi sebagai Information Technology Manager di sebuah perusahaan multinasional terkemuka yang berkantor di Tanggerang!" Tetapi ia masih bermimpi menjadi seorang aktor!
Coba bayangkankan saja, berapa juta orang memimpikan kehidupan tersebut? Bekerja dengan posisi di puncak dan mempunyai segalanya dan menukar dengan pekerjaan lain yang lebih rendah dengan gaji yang lebih kecil? Mungkin mereka benar. Mencari pekerjaan bukan karena uang tetapi seseorang mencari pekerjaan karena menyukai pekerjaan tersebut dan pekerjaan itu adalah impiannya.
Jika saya menganalisa kehidupan saya akhir tahun 2002- 2009 lalu, saya mempunyai perusahaan, "Dewi Cooking Event and Team Building Course" yang mengorganisasi kursus memasak untuk ibu-ibu, karyawan perusahaan, mengorganisasi pesta makan malam dan memberi kursus team buliding. Perusahaan ini juga terdaftar di KVK Belanda sebagai perusahaan resmi meskipun saya mengerjakan secara partime. Sebenarnya pekerjaan ini menyenangkan dan saya bisa berkontak sosial dengan banyak orang sehingga saya tidak hanya berposisi sebagai ibu. Dengan hasil ini saya bisa memenuhi kebutuhan saya sebagai wanita dengan tetek bengeknya tanpa minta uang dari suami.
Namun demikian, jika saya jujur, dalam kehidupan saya ada sesuatu yang kosong. Ada sesuatu yang belum terpenuhi dan tercapai. Tetapi anda jangan salah menafsirkan kalimat saya ini, karena pada kenyataannya saya bahagia dengan suami dan anak-anak saya. Ibu, kakak-kakak dan teman-teman saya di Indonesia mengatakan bahwa saya harus mensyukuri dan menikmati kehidupan saya. Dan itu sudah cukup!
Tetapi kekosongan ini membuat kehidupan saya tidak lengkap. Seperti puzzel yang hilang satu bagian. Dan bagian puzzel yang hilang ini adalah impian dan cita-cita saya saat saya masih kecil untuk menjadi seorang penulis dan menjadi wartawati. Dan saya akan mencari puzzel ini untuk melengkapi puzzel kehidupan saya. Mungkin sangat berat buat saya karena saya mempunyai tiga anak yang masih kecil, mengurus rumah tanpa pembantu, mempunyai segudang kegiatan sosial serta banyak menghabiskan waktu untuk berolahraga, sementara suami harus bekerja keras karena mempunyai perusahaan sendiri. Sementara saya ingin menjadi penulis tidak hanya dalam bahasa Indonesia, tetapi juga dalam bahasa kedua saya, yaitu bahasa Belanda. Untuk mencapai cita-cita saya ini, bulan September saya akan kuliah di Deeltijd Opleiding HBO-Communicatie Amsterdam. Untuk persyaratan memasuki fakultas ini saya harus mempunyai pengalaman menulis. Sementara saya tidak mempunyai pengalaman tersebut. Untuk tujuan itu saya mengikuti beberapa kursus menulis, yaitu dalam bahasa Indonesia melalu Harian Online Kabar Indonesia (HOKI), bahasa Belanda di Jamesboswel Institut Universitas Utrecht dan pada bulan Februari mulai juga kursus menulis dalam bahasa Inggris. Malam ini saya menulis tugas dari HOKI sampai jam dua malam dan besok pagi setelah mengantar anak-anak ke sekolah dan beres-beres rumah, saya harus menulis tugas lain dalam bahasa Belanda. Sebenarnya berat juga buat saya, tetapi ini adalah impian saya dan saya memendamnya lebih dari 25 tahun.
Saya sangat beruntung mengikuti kursus ini karena biayanya sangat murah dan saya mendapat bimbingan yang sangat bagus dan profesional. Terus terang ketika saya menerima tugas dari HOKI untuk menulis, jantung saya berdetak, dan ketika jari-jari saya menekan toets computer untuk menyusun kalimat, saat itu pikiran, perasaan dan jari-jari bersatu seperti "sedang bercinta". Waktu yang berjam-jam saat saya menulis sepertinya berhenti dan perasaan passie dan gejolak di dada seperti ketika saya menulis ini tidak saya pernah alami ketika saya memberi kursus memasak atau saat saya sedang mengorganisasi makan malam sebuah perusahaan. Karena perasaan yang saya rasakan saat itu hanyalah bekerja untuk mendapatkan uang.
Maka saya tidak bisa membayangkan kenikmatan apa yang mereka dapat saat para penulis terkenal seperti Tatiana de Rosnay, Isabel Allende, John Irving, Khaled Hosseini, Leon de Winter, Carlos Ruiz Zavón, dan Elizabeth Gilbert sedang menulis karya besar mereka. Mungkin perasaan saat mereka menulis seperti sedang menari di surga dan bercinta dengan para Dewa dan Dewi. Perasaan inilah yang saya ingin dapatkan dalam bidang tulis-menulis dan ini motivasi pertama saya untuk ingin menjadi penulis, yaitu "bercinta dengan tulisan!"
Jika Maslows masih hidup saya tidak tahu ke mana ia akan menerapkan tentang teorinya dalam kehidupan saya. Lalu bagaimana pula dengan anda? Di level manakah kehidupan anda jika anda menerapkan teori-teori Maslow? Bagaimana cara anda ingin mencapainya? Tentu, anda pula yang tahu jawabannya. []
donderdag 14 januari 2010
vrijdag 8 januari 2010
Mijn dochter
Over 25 jaar vieren we 27ste jaar verjaardag van jou. Ik denk dat je al klaar met je studie bent en hebt een baan en je wordt volwassen vrouw en misschien ben je al getrouwd met je droom prins. Volgens mij wordt je ook een fantastische moeder met lieve kinderen die me oma gaan roepen.
Mijn dochter…, Ik weet dat je niet van mijn eigen vlees en bloed bent maar je bent mijn hart. Ik heb je geadopteerd uit Indonesië toen mijn man en ik daar hadden gewoond. Ik weet het niet zeker of ik de term van adoptie mag gebruiken. We wouden graag zelf kinderen maar het was onmogelijk. We hebben geprobeerd maar zonder resultaat. Uiteindelijk hebben we het opgegeven.
Het was de eerste maand toen we in Jakarta waren. Je vader had een baan als consultant in Jakarta. Daar had ik je biologisch moeder ontmoet. Ze was nog jong en zocht een baan. Omdat we een expat in Indonesië waren, waren we verplicht om een dienstmeid en chauffeur nemen en we hebben je moeder in dienst genomen als ons bediende.
We hadden elke weekend een feest en kwamen er veel expats naar ons toe. Je moeder hielp me tijdens het feest met drinken en hapjes rond brengen. Veel gasten van mij waren gek op je moeder. Je moeder was een prachtig vrouw met gele huid, bruine ogen en zwarthaar als ebbenhout heeft.
Drie maanden later op een dag was je moeder ziek. Ze ging overgeven en hele dag misselijk en blijkbaar dat ze zwanger was en ze wou het weghalen. Ze wou ook niet vertelen wie de vader van het kind was maar ik wist dat ze zwanger was geraakt met een van de expat die bij ons op feest waren. Ik had haar gesmeek om het niet te doen omdat ik het kind voor me wilde houden. Uiteindelijk had ze het ingestemd.
Mijn dochter..mijn voorstel was zodra het kind geboren was, werd ik de moeder. Tijdens haar zwangerschap ging ze in haar dorp van haar oma woonden. Tussen tijd deed ik voor dat ik zwanger was. Mijn familie in Suriname en mijn vrienden in Nederland wisten dat ik zwanger was. Ik weet dat ik tegen iedereen en de wet heeft gelogen maar ik kon niet anders. Ik wou dat ik via gewone weg je kon adopteren. Maar de Indonesische regering had onmogelijk gemaakt. Sinds 1980 verbied de overheid adoptie. De Indonesische overheid vond dat ze de wezenkinderen zelf kan zorgen. Ze vond dat Indonesische kinderen laten adopteren een slecht imago gaf aan hun land. Geloof mij…dat er zoveel Indonesische kinderen op de straat leefden onder slecht conditie.
Mijn dochter…,ik liep maanden rond met een kussen onder mijn jurk. Iedereen feliciteerde met mijn zwangerschap en geloofde in dat ik zwanger was en ik voelde me dat ik zwanger was. Mijn man kon het niet in een leugen leven daardoor heeft hij mij in steek gelaten.
Mijn dochter….,Je bent nu twee jaar oud. Ik ben gelukkig met jou en ik wil alles voor je doen. Je bent van mij en niemand kan ons scheiden tot mijn dood……………
Mijn dochter…, Ik weet dat je niet van mijn eigen vlees en bloed bent maar je bent mijn hart. Ik heb je geadopteerd uit Indonesië toen mijn man en ik daar hadden gewoond. Ik weet het niet zeker of ik de term van adoptie mag gebruiken. We wouden graag zelf kinderen maar het was onmogelijk. We hebben geprobeerd maar zonder resultaat. Uiteindelijk hebben we het opgegeven.
Het was de eerste maand toen we in Jakarta waren. Je vader had een baan als consultant in Jakarta. Daar had ik je biologisch moeder ontmoet. Ze was nog jong en zocht een baan. Omdat we een expat in Indonesië waren, waren we verplicht om een dienstmeid en chauffeur nemen en we hebben je moeder in dienst genomen als ons bediende.
We hadden elke weekend een feest en kwamen er veel expats naar ons toe. Je moeder hielp me tijdens het feest met drinken en hapjes rond brengen. Veel gasten van mij waren gek op je moeder. Je moeder was een prachtig vrouw met gele huid, bruine ogen en zwarthaar als ebbenhout heeft.
Drie maanden later op een dag was je moeder ziek. Ze ging overgeven en hele dag misselijk en blijkbaar dat ze zwanger was en ze wou het weghalen. Ze wou ook niet vertelen wie de vader van het kind was maar ik wist dat ze zwanger was geraakt met een van de expat die bij ons op feest waren. Ik had haar gesmeek om het niet te doen omdat ik het kind voor me wilde houden. Uiteindelijk had ze het ingestemd.
Mijn dochter..mijn voorstel was zodra het kind geboren was, werd ik de moeder. Tijdens haar zwangerschap ging ze in haar dorp van haar oma woonden. Tussen tijd deed ik voor dat ik zwanger was. Mijn familie in Suriname en mijn vrienden in Nederland wisten dat ik zwanger was. Ik weet dat ik tegen iedereen en de wet heeft gelogen maar ik kon niet anders. Ik wou dat ik via gewone weg je kon adopteren. Maar de Indonesische regering had onmogelijk gemaakt. Sinds 1980 verbied de overheid adoptie. De Indonesische overheid vond dat ze de wezenkinderen zelf kan zorgen. Ze vond dat Indonesische kinderen laten adopteren een slecht imago gaf aan hun land. Geloof mij…dat er zoveel Indonesische kinderen op de straat leefden onder slecht conditie.
Mijn dochter…,ik liep maanden rond met een kussen onder mijn jurk. Iedereen feliciteerde met mijn zwangerschap en geloofde in dat ik zwanger was en ik voelde me dat ik zwanger was. Mijn man kon het niet in een leugen leven daardoor heeft hij mij in steek gelaten.
Mijn dochter….,Je bent nu twee jaar oud. Ik ben gelukkig met jou en ik wil alles voor je doen. Je bent van mij en niemand kan ons scheiden tot mijn dood……………
donderdag 7 januari 2010
Het Picknicken
Het is prachtig weer! De zon schijnt, de lucht is helderblauw en de temperatuur is zo aangenaam. Ik voel warmte in mijn lichaam. Ik hoor de vogels zingen en ik voel de aanraking van de wind in mijn gezicht. Het is hier zo aangenaam maar ik voel me zo leeg. Leeg, boos en verdrietig!
Onze picnicktafel verschuilt zich achter de schaduw van de eikenboom. Onder de eikenboom is onze plek waar we elkaar de eerste keer ontmoetten en de eikenboom was onze enige toeschouwer toen je me ten huwelijk vroeg. Het was 25 jaar geleden. Zou deze plek ook een afscheidsplek voor ons zijn?
Ik sta aan de afgrond en ik heb mijn handen achter mijn rug. Ik zie beneden onder mijn voet een diep ravijn. Ik voel een trilling van angst. Mijn handen zijn opeens heel koud. Ik zie vanuit mijn linkerooghoek je schaduw. Je leunt tegen je auto. Ik ken je heel goed, van top tot teen. Ik kan je gedachten lezen. Je wilt verder gaan met het mens maar ik zit in de weg. Je wilt ons geld voor jezelf en je minnares houden en je wilt me in het ravijn duwen? Nee schat, als je dat doet, dan buig ik naar voren. Dan ga je maar alleen in het ravijn!
Onze picnicktafel verschuilt zich achter de schaduw van de eikenboom. Onder de eikenboom is onze plek waar we elkaar de eerste keer ontmoetten en de eikenboom was onze enige toeschouwer toen je me ten huwelijk vroeg. Het was 25 jaar geleden. Zou deze plek ook een afscheidsplek voor ons zijn?
Ik sta aan de afgrond en ik heb mijn handen achter mijn rug. Ik zie beneden onder mijn voet een diep ravijn. Ik voel een trilling van angst. Mijn handen zijn opeens heel koud. Ik zie vanuit mijn linkerooghoek je schaduw. Je leunt tegen je auto. Ik ken je heel goed, van top tot teen. Ik kan je gedachten lezen. Je wilt verder gaan met het mens maar ik zit in de weg. Je wilt ons geld voor jezelf en je minnares houden en je wilt me in het ravijn duwen? Nee schat, als je dat doet, dan buig ik naar voren. Dan ga je maar alleen in het ravijn!
In de ham proef je in de verte het wuivende graan
Dirk Cornelis, producent Ganda ham,
In 1980 heeft Dirk Cornelis het familiebedrijf overgenomen nadat zijn moeder was overleden en zijn vader wou ermee stoppen. Daarvoor was het een slagerijbedrijf, daarna het groeide en werd het een vleeswarenbedrijf. Het had toen al 20 medewerkers. In de eerste instantie wilde Dirk het familiebedrijf niet overnemen omdat hij vond dat dat zwaar werk was. Hij ging in de plichtdienst en af en toe had hij klussen. Later zag hij er toch een toekomst in.
Dirk is van jongs af al creatief. Hij maakte een volle schotel gebraad en binnen tien minuten was die verkocht. Hij kreeg er veel complimenten voor van hun klanten. Hij ging vaak met zijn vader mee naar de slagerij. Daar had hij geleerd over het verkopen en het inkopen.
Op het gegeven moment had hij een idee om een ham te produceren. Het merk van zijn ham is Ganda uit Gent. Zijn ham is origineel en wordt gemaakt met aandacht en ambacht. Vergeleken met industriële hammen, is de ham van Dirk zonder andere bewaarmiddelen gemaakt. Hij gebruikt in zijn ham alleen zout uit de Middellandse zee en veel tijd. Om één ham maken heeft hij negen maanden nodig.
Hierbij volgen de handelingen die hij moet doen om een ham te maken. De ham wordt gezouten. Daarna laat hij hem een tijd rust en hij gaat hem masseren. Dit proces wordt nog een keer herhaald. Ten slot hangt hij hem uit en laat hij hem rijpen.
Dit artikel heb ik van Goesting gelezen. Goesting is een tijdschrift dat schrijft over Vlaamse smaakmakers en over het goede leven. Ik vind dit artikel heel interessant. Ik houd veel van koken en eten. Ik ben geïnteresseerd in de achtergrond van het eten zelf. Ik wist het niet dat een ham maken negen maanden duurt. Ik hoop dat ik ooit dit product kan vinden zodat ik de ham van Dirk kan proeven.
Vebeterd
In 1980 heeft Dirk Cornelis het familiebedrijf overgenomen nadat zijn moeder was overleden en zijn vader wou ermee stoppen. Daarvoor was het een slagerijbedrijf, daarna het groeide en werd het een vleeswarenbedrijf. Het had toen al 20 medewerkers. In de eerste instantie wilde Dirk het familiebedrijf niet overnemen omdat hij vond dat dat zwaar werk was. Hij ging in de plichtdienst en af en toe had hij klussen. Later zag hij er toch een toekomst in.
Dirk is van jongs af al creatief. Hij maakte een volle schotel gebraad en binnen tien minuten was die verkocht. Hij kreeg er veel complimenten voor van hun klanten. Hij ging vaak met zijn vader mee naar de slagerij. Daar had hij geleerd over het verkopen en het inkopen.
Op het gegeven moment had hij een idee om een ham te produceren. Het merk van zijn ham is Ganda uit Gent. Zijn ham is origineel en wordt gemaakt met aandacht en ambacht. Vergeleken met industriële hammen, is de ham van Dirk zonder andere bewaarmiddelen gemaakt. Hij gebruikt in zijn ham alleen zout uit de Middellandse zee en veel tijd. Om één ham maken heeft hij negen maanden nodig.
Hierbij volgen de handelingen die hij moet doen om een ham te maken. De ham wordt gezouten. Daarna laat hij hem een tijd rust en hij gaat hem masseren. Dit proces wordt nog een keer herhaald. Ten slot hangt hij hem uit en laat hij hem rijpen.
Dit artikel heb ik van Goesting gelezen. Goesting is een tijdschrift dat schrijft over Vlaamse smaakmakers en over het goede leven. Ik vind dit artikel heel interessant. Ik houd veel van koken en eten. Ik ben geïnteresseerd in de achtergrond van het eten zelf. Ik wist het niet dat een ham maken negen maanden duurt. Ik hoop dat ik ooit dit product kan vinden zodat ik de ham van Dirk kan proeven.
Vebeterd
Preject in Manado
Van kinderen voor kinderen in Manado
En aantal maanden geleden deden kinderen van de St. Joseph-parochie en kinderen van het Brandpunt hun eerste heilige communie. Tijdens de voorbereiding spaarden de kinderen voor een goed doel. Dit jaar voor de St. Theresia-school, in Manado, Indonesië. Dewi Ambarwati, moeder van een communicantje bracht met haar familie het geld naar Manado en ze schreef het volgende verslag:
De Eerste communicantjes uit de St. Joseph-kerk en het Brandpunt hadden voor hun spaarproject veel geld bij elkaar gespaard voor de Katholieke Basisschool St. Theresia in Manado, Indonesië, die door een brand gedeeltelijk verwoest was. In totaal was er 1903 Euro bijeengebracht. Een geweldig bedrag! De St. Theresia-school werd in 2001 afgebouwd, nadat de Katholieke gemeenschap 10 jaar bezig was geweest. Van een kleine basisschool, in een kleine wijk, genaamd Malalayang te Manado, werd het een school voor 1000 leerlingen. De katholieke gemeenschap daar groeide van 60 gezinnen naar 300 gezinnen. De basisschool was niet alleen maar bestemd voor katholieke kinderen maar ook voor kinderen met een andere religie. Vroeger had de school enkele tientallen leerlingen en inmiddels zijn er meer dan 1000 leerlingen. De school groeide van alleen een basisschool en een peuter / kleuterschool naar een grote school met een lagere middelbare school en een hogere middelbare school. Het was noodzakelijk om de school te verbouwen, de Katholieke gemeenschap St. Theresia heeft de school zelf gebouwd en verder herbouwd zonder financieel steun van de overheid. Tijdens het bouwen was er ook nog een economische crisis in Indonesië, waardoor de bouw extra lang duurde. In 2001 hebben ze een mooie stevige gebouw met 3 verdieping neergezet, maar helaas eind 2003 stond de school in brand. Er waren 10 lokalen op de derde verdieping weg. De bibliotheekruimte voor deze drie scholen was ook weg en de 10 computers. Ze moesten opnieuw beginnen.Dit schoolgebouw is heel belangrijk voor deze omgeving. Van de 1000 leerlingen kan de ene helft de school vanaf 07.00 tot 12.30 uur gebruiken en de rest van 13.00 tot 18.00 uur.Helaas werd een groot deel van de school eind 2003 door brand verwoest. Er waren 10 lokalen op de derde verdieping, de bibliotheek en de 10 computers verdwenen.Toen mijn dochter Decinta Postema haar eerste communie in Hooglanderveen deed, werd dit als project uitgekozen. Het gespaarde geld konden we deze vakantie zelf naar Indonesië meenemen.We reisden eerst 10 dagen rond op Java, wat een mooie ervaring was voor onze kinderen, die geboren en getogen zijn in Nederland. Alles was anders. Er zijn heel erg mooie stranden, prachtige bergen, heerlijk weer en lekker eten en veel vriendelijk mensen. Maar in grote steden als Surabaya of Jakarta was er veel armoede op straat, veel kinderen die langs de auto’s liepen om kranten, water of koekjes te verkopen. Ze gaan niet meer naar school omdat ze hun ouders moeten helpen om de kost te verdienen. Ergens anders stonden er veel mooie villa’s, waarin mensen woonden met veel bediendes en een paar mooie auto’s voor de deur. Het is zo bizar om te zien hoe groot de verschillen zijn tussen de rijken en de armen. Een zin van mijn dochter zullen we nooit vergeten; ”Mama, ik ben blij dat ik niet als bediende geboren ben.”In Sidoarjo -een stad dichtbij Surabaya- was er een modderoverstroming, de oorzaak was de regering die bezig was naar aardgas te boren. Dit project was in het midden van de stad. Het project was gestopt maar ze hadden al een gat gemaakt in aarde, waar modder uitkwam. Er waren veel huizen kapot gegaan door deze modderoverstroming en veel mensen werden uit deze wijken geëvacueerd.Wij waren op bezoek in Oost-Java, maar een maand eerder was er een zware aardbeving op Midden Java (Yogjakarta). In Oost-Java waren er veel mensen op straat, die geld verzamelen voor de slachtoffers in Yogjakarta. Er waren volgens de Indonesische regering 5000 mensen overleden door deze aardbeving.Op 7 juli zijn we naar Manado vertrokken, en een paar dagen later gingen we naar het schoolcomplex. Het schoolgebouw was al klaar, de derde verdieping was herbouwd. Je zag niet meer dat de school ooit verbrand was. Ik was echt aan het twijfelen of we het geld aan deze school moesten geven of dat we het misschien aan een ander doel moest besteden. Toen ik naar binnen ging zag ik, dat de buitenkant was mooi maar binnen was niks. Ze hadden een gebouw maar verder moesten er veel gebeurd. Ik was toch blij dat deze school heb geholpen.
En aantal maanden geleden deden kinderen van de St. Joseph-parochie en kinderen van het Brandpunt hun eerste heilige communie. Tijdens de voorbereiding spaarden de kinderen voor een goed doel. Dit jaar voor de St. Theresia-school, in Manado, Indonesië. Dewi Ambarwati, moeder van een communicantje bracht met haar familie het geld naar Manado en ze schreef het volgende verslag:
De Eerste communicantjes uit de St. Joseph-kerk en het Brandpunt hadden voor hun spaarproject veel geld bij elkaar gespaard voor de Katholieke Basisschool St. Theresia in Manado, Indonesië, die door een brand gedeeltelijk verwoest was. In totaal was er 1903 Euro bijeengebracht. Een geweldig bedrag! De St. Theresia-school werd in 2001 afgebouwd, nadat de Katholieke gemeenschap 10 jaar bezig was geweest. Van een kleine basisschool, in een kleine wijk, genaamd Malalayang te Manado, werd het een school voor 1000 leerlingen. De katholieke gemeenschap daar groeide van 60 gezinnen naar 300 gezinnen. De basisschool was niet alleen maar bestemd voor katholieke kinderen maar ook voor kinderen met een andere religie. Vroeger had de school enkele tientallen leerlingen en inmiddels zijn er meer dan 1000 leerlingen. De school groeide van alleen een basisschool en een peuter / kleuterschool naar een grote school met een lagere middelbare school en een hogere middelbare school. Het was noodzakelijk om de school te verbouwen, de Katholieke gemeenschap St. Theresia heeft de school zelf gebouwd en verder herbouwd zonder financieel steun van de overheid. Tijdens het bouwen was er ook nog een economische crisis in Indonesië, waardoor de bouw extra lang duurde. In 2001 hebben ze een mooie stevige gebouw met 3 verdieping neergezet, maar helaas eind 2003 stond de school in brand. Er waren 10 lokalen op de derde verdieping weg. De bibliotheekruimte voor deze drie scholen was ook weg en de 10 computers. Ze moesten opnieuw beginnen.Dit schoolgebouw is heel belangrijk voor deze omgeving. Van de 1000 leerlingen kan de ene helft de school vanaf 07.00 tot 12.30 uur gebruiken en de rest van 13.00 tot 18.00 uur.Helaas werd een groot deel van de school eind 2003 door brand verwoest. Er waren 10 lokalen op de derde verdieping, de bibliotheek en de 10 computers verdwenen.Toen mijn dochter Decinta Postema haar eerste communie in Hooglanderveen deed, werd dit als project uitgekozen. Het gespaarde geld konden we deze vakantie zelf naar Indonesië meenemen.We reisden eerst 10 dagen rond op Java, wat een mooie ervaring was voor onze kinderen, die geboren en getogen zijn in Nederland. Alles was anders. Er zijn heel erg mooie stranden, prachtige bergen, heerlijk weer en lekker eten en veel vriendelijk mensen. Maar in grote steden als Surabaya of Jakarta was er veel armoede op straat, veel kinderen die langs de auto’s liepen om kranten, water of koekjes te verkopen. Ze gaan niet meer naar school omdat ze hun ouders moeten helpen om de kost te verdienen. Ergens anders stonden er veel mooie villa’s, waarin mensen woonden met veel bediendes en een paar mooie auto’s voor de deur. Het is zo bizar om te zien hoe groot de verschillen zijn tussen de rijken en de armen. Een zin van mijn dochter zullen we nooit vergeten; ”Mama, ik ben blij dat ik niet als bediende geboren ben.”In Sidoarjo -een stad dichtbij Surabaya- was er een modderoverstroming, de oorzaak was de regering die bezig was naar aardgas te boren. Dit project was in het midden van de stad. Het project was gestopt maar ze hadden al een gat gemaakt in aarde, waar modder uitkwam. Er waren veel huizen kapot gegaan door deze modderoverstroming en veel mensen werden uit deze wijken geëvacueerd.Wij waren op bezoek in Oost-Java, maar een maand eerder was er een zware aardbeving op Midden Java (Yogjakarta). In Oost-Java waren er veel mensen op straat, die geld verzamelen voor de slachtoffers in Yogjakarta. Er waren volgens de Indonesische regering 5000 mensen overleden door deze aardbeving.Op 7 juli zijn we naar Manado vertrokken, en een paar dagen later gingen we naar het schoolcomplex. Het schoolgebouw was al klaar, de derde verdieping was herbouwd. Je zag niet meer dat de school ooit verbrand was. Ik was echt aan het twijfelen of we het geld aan deze school moesten geven of dat we het misschien aan een ander doel moest besteden. Toen ik naar binnen ging zag ik, dat de buitenkant was mooi maar binnen was niks. Ze hadden een gebouw maar verder moesten er veel gebeurd. Ik was toch blij dat deze school heb geholpen.
De soldaatjes van de regenboog
De originele titel is: “Laskar Pelangi.” "Laskar" betekent soldaten en "Pelangi" betekent de regenboog. Op dit moment is dit boek in Indonesië een bestseller. Het is geschreven door Andrea Hirata. Hij schreef zijn biografie.
In Belitung waar Andrea geboren en getogen is, waren debewoners in twee groepen verdeeld. De ene groep bestond uit de rijke mensen en de andere groep bestond uit de arme mensen. De rijke mensen woonden in villa’s met zwembaden en bediendes. Hun huizen werden omringd door een hoge muur. De rijke kinderen gingen naar een internationale school en ze werden gebracht door een chauffeur met hun dure auto’s en ze kregen nog extra privé muziekles.
De arme mensen woonden aan de rand van het eiland en ze leefden in een armoedege situatie. De huizen waren slecht. Je kunt het beter een hutje noemen in de plaats van een huis. Ze woonden met veel mensen in een hutje. De kinderen konden niet naar school omdat ze geen geld hadden om een school te bekostigen. Veel kinderen uit deze arme gezinnen werden heel jong als kinderarbeiders bij de tinmijn ingezet.
Terwijl deze twee groepen mensen dezelfde werkgever hadden, hadden ze een ander lot. De rijke groepen hadden een exclusieve baan en de arme groepen hadden een zware baan.
Andrea’s vader werkte als zware arbeider. Zijn familie was heel arm. Hij had 4 broers die bij de mijn werkten en Andrea was de enige zoon uit dit gezin die naar basisschool kon. Hij ging naar een basisschool voor de arme mensen. Zijn basisschool leek op een stal en hij ging naar de basisschool zonder schoenen. Op deze basis school ontmoette Andre 11 andere lotgenotenkinderen. Deze kinderen deden alles om naar basisschool te gaan. Ze moesten vechten om onderwijs te krijgen. Deze 11 kinderen noemden zich "de soldaatjes van de regenboog"of “Laskar Pelangi”
Ik vind dit verhaal indrukwekkend, ontroerend en spannend. Andrea schreef zo overtuigend. Toen ik dit boek las,kon ik niet meer stoppen met lezen. Toen pas realiseerde ik me hoe veel kansen we hier hebben om van onderwijs te genieten. Dit verhaal gaf me veel motivatie voor mijn toekomst en ik wil deze kansen grijpen!
In Belitung waar Andrea geboren en getogen is, waren debewoners in twee groepen verdeeld. De ene groep bestond uit de rijke mensen en de andere groep bestond uit de arme mensen. De rijke mensen woonden in villa’s met zwembaden en bediendes. Hun huizen werden omringd door een hoge muur. De rijke kinderen gingen naar een internationale school en ze werden gebracht door een chauffeur met hun dure auto’s en ze kregen nog extra privé muziekles.
De arme mensen woonden aan de rand van het eiland en ze leefden in een armoedege situatie. De huizen waren slecht. Je kunt het beter een hutje noemen in de plaats van een huis. Ze woonden met veel mensen in een hutje. De kinderen konden niet naar school omdat ze geen geld hadden om een school te bekostigen. Veel kinderen uit deze arme gezinnen werden heel jong als kinderarbeiders bij de tinmijn ingezet.
Terwijl deze twee groepen mensen dezelfde werkgever hadden, hadden ze een ander lot. De rijke groepen hadden een exclusieve baan en de arme groepen hadden een zware baan.
Andrea’s vader werkte als zware arbeider. Zijn familie was heel arm. Hij had 4 broers die bij de mijn werkten en Andrea was de enige zoon uit dit gezin die naar basisschool kon. Hij ging naar een basisschool voor de arme mensen. Zijn basisschool leek op een stal en hij ging naar de basisschool zonder schoenen. Op deze basis school ontmoette Andre 11 andere lotgenotenkinderen. Deze kinderen deden alles om naar basisschool te gaan. Ze moesten vechten om onderwijs te krijgen. Deze 11 kinderen noemden zich "de soldaatjes van de regenboog"of “Laskar Pelangi”
Ik vind dit verhaal indrukwekkend, ontroerend en spannend. Andrea schreef zo overtuigend. Toen ik dit boek las,kon ik niet meer stoppen met lezen. Toen pas realiseerde ik me hoe veel kansen we hier hebben om van onderwijs te genieten. Dit verhaal gaf me veel motivatie voor mijn toekomst en ik wil deze kansen grijpen!
ABVAKABO wil woensdag stakingen in openbaar vervoer.
De telegraaf, 05 oktober 2009.
Op maandagochtend 05 oktober heeft de woordvoerder van de ov vakbond bekend gemaakt dat in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag op woensdagochtend in de spits er geen openbaarvervoer rijdt. Deze staking is een protest tegen de plannen van het kabinet dat AOW leeftijd gaat verhogen.
De voorbereiding is in volle gang. De eerste instantie wil de vakbond de staking na de ochtendspits, maar helaas heeft de ov directie geweigerd om samen te werken.
De gemeentelijke vervoerbedrijven zijn druk bezig met de voorbereiding tegen een kort geding om de staking tegen te houden. Ze vinden dat de AOW plannen niet van het bedrijfbestuur maar van het kabinet. Dus als de vakbond gaat protesteren, moet ze tegen het kabinet protesteren.
De reizigersvereniging ROVER noemt deze actie van de vakbond ‘vreselijk asociaal’. De zegsvrouw vindt dat de reizigers niet in de dupe zouden moeten zijn. Rover overweegt zich aan te sluiten bij het korte geding dat de gemeentelijke vervoerbedrijven in de grote steden hebben aangespannen tegen de vakbond.
Ik ben tegen de plannen van het kabinet dat de leeftijd van AOW van 65 naar 67 gaat verhogen. Ik vind dit plan onnodig, onzinnig en ongewenst. Maar ik vind dat de vakbond te ver is gegaan. Want deze plannen worden gemaakt door het kabinet niet door de werkgever van het vervoerbedrijf en die geldt niet alleen voor ze maar ook voor iedereen die in Nederland woont. Ik denk dat beter is als ze gaan demonstreren tegen de kabinetplannen maar niet staken. Want door het staken worden de reizigers en de vervoerbedrijven in dupe.
Op maandagochtend 05 oktober heeft de woordvoerder van de ov vakbond bekend gemaakt dat in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag op woensdagochtend in de spits er geen openbaarvervoer rijdt. Deze staking is een protest tegen de plannen van het kabinet dat AOW leeftijd gaat verhogen.
De voorbereiding is in volle gang. De eerste instantie wil de vakbond de staking na de ochtendspits, maar helaas heeft de ov directie geweigerd om samen te werken.
De gemeentelijke vervoerbedrijven zijn druk bezig met de voorbereiding tegen een kort geding om de staking tegen te houden. Ze vinden dat de AOW plannen niet van het bedrijfbestuur maar van het kabinet. Dus als de vakbond gaat protesteren, moet ze tegen het kabinet protesteren.
De reizigersvereniging ROVER noemt deze actie van de vakbond ‘vreselijk asociaal’. De zegsvrouw vindt dat de reizigers niet in de dupe zouden moeten zijn. Rover overweegt zich aan te sluiten bij het korte geding dat de gemeentelijke vervoerbedrijven in de grote steden hebben aangespannen tegen de vakbond.
Ik ben tegen de plannen van het kabinet dat de leeftijd van AOW van 65 naar 67 gaat verhogen. Ik vind dit plan onnodig, onzinnig en ongewenst. Maar ik vind dat de vakbond te ver is gegaan. Want deze plannen worden gemaakt door het kabinet niet door de werkgever van het vervoerbedrijf en die geldt niet alleen voor ze maar ook voor iedereen die in Nederland woont. Ik denk dat beter is als ze gaan demonstreren tegen de kabinetplannen maar niet staken. Want door het staken worden de reizigers en de vervoerbedrijven in dupe.
De vrijheid van mening en jezelf blijven
Er is geen ander onderwerp waarover ik heel erg enthousiast kan vertellen dan over de vrijheid van mening en jezelf blijven. Ik woon al 15 jaar in Nederland en ik zie hoe mensen hun mening kunnen uiten. Dit geldt niet alleen voor volwassenen maar ook voor de kinderen en de verschillende groepen met verschillende achtergronden.
Als je homoseksueel bent, kun je jezelf blijven. Je hoeft niet bang te zijn dat mensen je gaan beoordelen of straffen. Ik herinner mij nog de tijd toen ik op Java was. Er was een moeder die haar zoon in zijn eigen slaapkamer had gevangen. Deze jongen mocht niet meer naar buiten omdat hij zich anders gedroeg dan andere jongens in zijn leeftijd. De moeder schaamde zich dat haar zoon anders was. Ze was ook bang dat haar zoon een straf zou krijgen van de dorpelingen. De dorpelingen geloofden dat er in hun dorp schande en zonde zou ontstaan door deze jongen omdat hij homo was. Een aantal jongens heeft het huis van dit gezin met stenen bekogeld.
Ook kinderen kunnen hier hun mening geven. Als ze niet willen, kunnen ze gewoon “Nee!”zeggen. Ze hoeven niet met de omgeving rekening te houden. Als je volwassen kinderen hebt, kunnen ze verliefd worden op iemand waaraan je een hekel hebt. Als ouders kan je daar niks aan doen, behalve het accepteren. Hier zeggen de Nederlandse ouders: ”We willen onze kinderen niet kwijtraken. Beter accepteren we het. Hopelijk is het een voorlopige relatie.” Ik denk niet dat ouders in Indonesië het kunnen accepteren. De “wil”van ouders is macht zeggen we in Indonesië. Als je ouders je partner niet mogen, moet je een keuze maken tussen je partner of je ouders. Er is geen middenoplossing.
Als je kijkt naar een uitspraak van de politicus Wilders, Hirsi Ali en Van Gogh over de islam of over andere groepen die tegen de monarchie zijn, vind ik het ondenkbaar dat mensen in Nederland zulke gedachten in de media zonder angst durven te zeggen. Mijn vrienden zeggen tegen mij: “Als het je niet bevalt, moet je het zeggen! Anders komt er geen verandering of anders ontplof je door een burnout.” In Indonesië kunnen we het niet. Je moet rekening houden met de omgeving, bijvoorbeeld je familie, je vrienden en je buren voordat je iets gaat zeggen. Je mening is hier niet gekoppeld aan je omgeving. Je mening is je eigen uitspraak. Het heeft niets te maken met je familie of je omgeving.
Er zijn veel voorbeelden die ik heel graag zou willen vertellen over de vrijheid van mening en jezelf blijven in het dagelijkse leven. Ik vind het geweldig om in een land te wonen waar iedereen zijn mening mag uiten. Ik ben heel erg dankbaar dat ik mijn kinderen in een vrij land mag opvoeden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
