Het is prachtig weer! De zon schijnt, de lucht is helderblauw en de temperatuur is zo aangenaam. Ik voel warmte in mijn lichaam. Ik hoor de vogels zingen en ik voel de aanraking van de wind in mijn gezicht. Het is hier zo aangenaam maar ik voel me zo leeg. Leeg, boos en verdrietig!
Onze picnicktafel verschuilt zich achter de schaduw van de eikenboom. Onder de eikenboom is onze plek waar we elkaar de eerste keer ontmoetten en de eikenboom was onze enige toeschouwer toen je me ten huwelijk vroeg. Het was 25 jaar geleden. Zou deze plek ook een afscheidsplek voor ons zijn?
Ik sta aan de afgrond en ik heb mijn handen achter mijn rug. Ik zie beneden onder mijn voet een diep ravijn. Ik voel een trilling van angst. Mijn handen zijn opeens heel koud. Ik zie vanuit mijn linkerooghoek je schaduw. Je leunt tegen je auto. Ik ken je heel goed, van top tot teen. Ik kan je gedachten lezen. Je wilt verder gaan met het mens maar ik zit in de weg. Je wilt ons geld voor jezelf en je minnares houden en je wilt me in het ravijn duwen? Nee schat, als je dat doet, dan buig ik naar voren. Dan ga je maar alleen in het ravijn!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten